[78] Ruitersweg - Website Maarten Betlem

Op de plek waar later de Ruitersweg kwam, stonden vroeger veel bomen. Het zijweggetje tussen de Ruitersweg en de Langestraat bestond toen nog niet. Daar stond de boerderij van Prinsen. Wanneer de boerenknechten rond zes uur met de melk thuiskwamen, werd de afsluitboom aan de kant van de Langestraat gesloten. In een van de oude huisjes links op de tekening had "Kruimel" een snoepwinkeltje. Zodra het begon te schemeren, stak vrouw Kruimel de petroleumlamp aan. Uit zuinigheid liet zij deze op een laag pitje branden. In het halfdonker kwamen soms groepjes kwajongens langs. Zij gaven dan een tik tegen de lamp zodat deze uitging en maakten van de duisternis gebruik om snel wat snoepgoed weg te nemen.

In een van de huisjes woonde een gezin met een jongen die leed aan de "sint-vitusdans". Zijn voornaamste bezigheid was met zijn armen over het hek, naar de voorbijgangers kijken. In die tijd waren er nog nauwelijks voorzieningen waar mensen met zulke aandoeningen passende verzorging konden krijgen.

Een opvallende bewoner van deze buurt was smid Bobbink. Hij markeerde zijn erf met twee zware stenen, die rechts op de tekening te zien zijn. De dorpelingen noemden deze keien de "stenen des aanstoots". Over smid Bobbink ging bovendien een verhaal rond. In zijn tijd was de Eikenlaan vrijwel onbebouwd. Er stond slechts hier en daar een huis. ’s Avonds was het er bijzonder donker en zo eenzaam dat de postbode weigerde er de avondpost van zeven uur te bezorgen. Toen Bobbink daar eens een groot bedrag had geïnd, vroeg hij of hij gebruik mocht maken van het toilet. Hij trok een laars uit en verstopte de bankbiljetten in zijn sok.

Wij sluiten dit af met "een mens kon in die tijd van alles meemaken".