Kerkbrink
de postkoetsen van Buwalda
Hotel "Het Hof van Holland" heette vroeger "De Grote Herberg". Er werden openbare verkopingen gehouden en ook tollen verpacht. Kort na 1835 vertrokken vanaf Het Hof van Holland de wagens van Buwalda naar Amsterdam. De diligence reed ’s morgens weg en keerde ’s avonds terug. Er waren ook diensten naar Vreeland en Utrecht. Het waren grote gele wagens, getrokken door twee paarden. Kisten, koffers en pakken werden onder een zeil boven op de wagen vervoerd.
Binnen was het vaak benauwd door de tabaksrook. Omdat veel wegen in die tijd slecht waren, moest de diligence soms door vier paarden worden getrokken. Bij Weesp werd gestopt om de paarden te wisselen. De reizigers konden daar even uitrusten en een kop koffie drinken bij "Tinus Buwalda".
In de zomer huurden verschillende Amsterdamse families kamers in Hilversum. Op zaterdag kwamen de mannen met de diligence naar het dorp om het weekend door te brengen bij hun vrouwen en verloofden. Dat zorgde voor veel levendigheid op de Kerkbrink. Groepjes inwoners stonden er te wachten om de aankomst van de diligence mee te maken.
Op het terras van Het Hof van Holland wachtten de dames ongeduldig op hun mannen en verloofden. Anderen liepen wat over de Kerkbrink of wandelden een stukje de ’s Gravelandseweg op. Dan klonk in de verte eindelijk het heldere geluid van de hoorn. Even later was het een drukte van belang op de Kerkbrink.
Bij het vertrek op maandagmorgen was daar veel minder belangstelling voor. Buwalda wilde dat zijn bedrijf een voorname uitstraling hield. Op marktdagen mengde hij zich echter gemakkelijk onder de boeren. Wanneer er een grote "Jan Plezier" met luidruchtige Utrechtse studenten aankwam, wist hij hen handig naar een ander adres door te sturen.
Na de aanleg van de spoorlijn kwam er een einde aan de diligence dienst. Buwalda liet voor zichzelf een villa bij de spoorlijn bouwen, met de voorgevel naar het spoor gericht. Niet lang daarna werd hij lid van de gemeenteraad. Omdat hij doopsgezind was, hoefde hij geen eed af te leggen en kon hij volstaan met een belofte. Bij die plechtigheid ging het volgens overlevering toch op een bijzondere manier toe. Buwalda stak namelijk alsnog de twee voorste vingers van zijn rechterhand omhoog en zei met vaste stem:
"Dat beloof ik!"
Buwalda was blijkbaar zo gewend om twee dingen tegelijk te doen, dat hij dat ook bij deze gelegenheid niet kon laten.